هنوزم چیزای رنگی رنگی دوست داری ؟

هنوزم وقتی می خوای قدم بزنی از لبه ی جدول راه می ری؟

هنوزم فاصله ی بین باغچه ها رو می پری؟

هنوزم بستنی قیفی می خوری؟ جلوی پارک ملت ... از اون ۱ متری ها...

هنوزم از بالای پل عابر پیاده اتوبان رو نیگاه می کنی؟

هنوزم دوست داری از بام تهرون شهر  و  تماشا کنی؟

هنوزم شب ها خوابت نمی بره؟

هنوزم صبح ها خوابت خواب می مونی؟

هنوزم  تو مترو سر می چرخونی تا یه آشنا پبدا کنی؟

هنوزم تو سرما دستات رو هااااا می کنی؟

هنوزم می ری چهار میز میشینی به عشق پاستای فارفالا؟

هنوزم تو گوشات پر از موزیکه؟

هنوزم ..............؟

حالا می خوای بگی چی؟

می خوای بگی می دونی بعد از مرگت هنوزم این کارها رو می کنم....

آقام رفت سربازی ،

شازده کوچولو مُرد .

میرم یه ساعت زنگ دار می خرم ،

کوکش می کنم برای ساعت ۳ صبح ،

الان ۱۲ شب.

پوتین هام رو بر می دارم پام می کنم ،

۱ پتوی نازک می کشم رو سرم ،

هد ست ام به جای ‌BoB Marly مارش نظامی می زنه

تا خود صبح ، نمی زاره خوابم ببره.

الان ۳ صبح ،

ساعت زنگ می زنه ،

تلویزیون آلارم می زنه روشن می شه روایت فتح پخش می کنه ،

یکی با همه ی وجود داد می زنه :

" از جلو نظام" ،

بابامه.

با پوتین و اسلحه و زیر شلواری جلو بابام حاضرم،

" چه خبره نصفه شبی؟ "

 بابا می پرسه ،

" خشم شبه قربان"

تنبیه می شم ،

کلاغ پر ،

گنجشک پر ،

گردو شیکستم ؛

خستم ولی ادامه می دم ،

سینه خیز دوره خونه ،

پا می کوبم ،

مارش نظامی گوش می دم

.

.

.

.

.

فقط قول بده زود برگردی./

داشتم از خیابون رد می شدم

یه زنه اونوره خیابون گفت :

می شه منو از خیابون رد کنی.

اومدم دستش رو بگیرم ،

دستش رو کشید .

داشتیم از خیابون رد می شدیم ،

ماشین زد بهش مُرد.

رفتم اونور خیابون سیگارم رو روشن کردم

و

مسیرم رو ادامه دادم.

او لبه ی پنجره

من زیر پنجره

او سیگار به دست

من ساز به دست

***

شب ها می رم زیر پنجره و با ساز دهنیم آرامش بخش ترین ترانه ی دنیا رو می زنم ،

شب ها می آد لب پنجره و آرامش بخش ترین ترانه ی دنیا رو گوش می ده .

شب ها می آد لب پنجره و عمیق ترین پک ها رو به سیگارش می زنه ،

شب ها می رم زیر پنجره تا خاکستره عمیق ترین پک های سیگار بریزه رو سرم.

***

پی نوشت : این یک عاشقانه نیست ، تصویره یک رویاست.

بالای پل وایسادم  و پایین رو نیگاه می‏کنم . . .

به ماشین‏هایی که گاه بالا می‏آورند و گاه پایین . . .

مأمور از پشت به شانه‏هایم می‏زند . . .

تا بر می‏گردم پرتم می‏کند پایین . . .

می‏افتم روی زمینِ خاکی . . .

خاکم را می‏تکانم . . .

می‏خواهم بلند شوم ، نمی‏شود . . .

سرم به سنگِ لَحد می‏خورد . . .

عنکر و منکر می‏آیند برای سوأل و جواب . . .

جواب‏هایشان را نمی‏دانم  . . .

جهنم را نشانم می‏دهند . . .

در راه فرشته‏ای حکمی به دستم می‏دهد  . . .

مسئول دکه‏ی سیگار فروشیِ سرِ پُلِ صراط  . . .

تا به انسان‏هایی که راهی بهشت می‏شوند سیگاری دهم تا پا در زمین نداشته باشند  . . .

و به انسانهای جهنمی سیگار خشک بفروشم تا هنگام گذر از پل سرشان گیج برود راهی جهنم شوند...

به تخمم

دیگه وقتی نمونده که بخوام نفس بکشم . . . جونی واسم نمونده  . . .

رفیق دیگه خستگی داره به ما تهتم فشار میاره . . .

چقدر سخته  از یه سوراخ  2 بار گزیده بشی و ندونی از کدوم بیشتر سوختی . . .

خودت و سانسور کنی و واس خاطرش بسوزی . . . تا انتهای ما تهتت . . .

چقدرسخته که یه سال در حال خیانت به شازده کوچولو باشی و واس خاطرِ این خیانت کردن ،

 یه سالی رو روی کاغذهای کاهیت نقش بزنی که همون بشه نقشِ نابودیت

 که اگه سانسور نمی کردی خودت رو دوباره مجبور نبودی عروسی کسی دعوت شی

که وقتی پای سفره‏ی عقدش می‏خواد لب بجنبونه و با اجازه‏ی بزرگترها بله رو بگه ،

با دیدنت بغز تو گلوش گیر کنه و انگاری یه چیزی تهه دلش بلرزه که نکنه داره اشتباه می‏کنه

و 7 سال تاوونش رو بدی که اگه سانسور نکرده بودی می‏تونستی دل بکنی از این بدبختی ؛

 این زمونه که یه بار دیگه وسطِ خیانت کردنم دعوتم کنه عروسیِ کسی که یه سال

واس خاطرش نقش زدی تا یادت نره هفت سال تحمل کردی که خیانت نکنی  . . .

تا یادت نره یادی رو که واس خاطرش دو سال حبسِ ابد خوردی تو خونه‏ی خودت . . .

تا یادت نره تو قزلحصار داشتی بکارتت رو  از دست می‏دادی . . .

تا خودت رو گم کنی ،

 گور کنی ،

گم و گور کنی تو خودت

تا نبینی خیانتی که کردی رو ،

 که وقتی خیانت می‏کنی باید شاشید تو هر چی دوست داشتنِ

 که شاید واس خاطرهِ تنهاییت تو کوپه‏اَس  که  . . .

 . . . که اگه واقعی بود نباید بوی کُهنگی می‏گرفت و تو رو مجبور به خیانت می‏کرد . . .

که دیگه هیچی واسم باقی نمونده و سوارِ قطاری می‏شم که دیگه هیچ وقت قرار نیست

تو هیچ ایستگاهی توقف کنه . . .

می‏خوام  با قطار نیمه شب ، توی یه کوپه تنها بشینم و بهمن کوچیکَ رو بزارم رو لبم و

دودش رو فوت کنم توی دونه‏های ریزه برفی که داره می‏آد ، تا آب کنم هر چی خاطره اس

که داره می‏باره از اون بالا ،

 دستم رو  می‏برم بیرون و تک تکِ نقش‏های خیانتی که یه سال واس خاطرِ یه قدم  زدنِ

شبونه کشیدم  و رها می‏کنم تا شاید یه روزی ، یه جایی برسه دستِ  اون نقاش

کوچولویی که باید.

می‏خوام  برم  ،

 برم تا تهِ خط و نابود کنم خودم  و قطارم رو که تو هیچ ایستگاهی اجازه‏ی پیاده شدن  بهم رو نداده.

لوکوموتیو  رون برون که بچه‏های لبِ خط دارن سنگ می‏زنن  . . .

که اونا فقط دارن عبورِ یه قطار شیکسته رو می‏بینن و سنگ می‏زنن که شاد شن

و من تو یه کوپه‏ی  تنها دارم سنگ می‏خورم  و شادشون می‏کنم

 که یادم نره دماغِ گنده و لباس‏های رنگی ارثی خونوادگیمونِ تا بخندن بهمون و تنهاییمون رو تو قطار نبینن.

پی‏نوشت : نقاش کوچولو  را به شازده کوچولو علاوه کنید.

‏پی نوشت : دلِ دلقک‏ها جای هر کی هست ولی هر جایی نیستن.

مطالب مرتبط :

 http://clllown.blogfa.com/post-16.aspx

http://clllown.blogfa.com/8901.aspx

http://clllown.blogfa.com/post-22.aspx

http://clllown.blogfa.com/8904.aspx

http://clllown.blogfa.com/8908.aspx

http://clllown.blogfa.com/post-39.aspx

حالا من می گم از هفت سالگیم ....

من بودم و یه محله . . . . که هیچ وقت تو بازیهاشون رام نمی دادن  . . . .

من بودم دو تا دختر . . . هم بازیه کودکی

 یکی همسایه ی بقلی که مامانش مریض قلبی بود 

 و

یکی همسایه روبرویی که مامانش سرطان مغزی داشت   . . .

همون روزا با دستای کوچولومون یه عهدنوشتیم  . . .

دختر همسایه  بقلی می خواست جراح قلب بشه ومامانش رو خوب کنه  . . . .

دختر همسایه روبرویی می خواست جراح مغز بشه و مامانش رو خوب کنه  . . .

منم خواستم دلقک شم . . .

 تا هر وقت حاله ماماناشون بد شد  و  رفتن بیمارستان

 منم دماغم رو بزارم رو صورتم تا همبازی هام رو بخندونم  و نریزن اشکاشونو . . . . /